การเปรียบเทียบ มีแต่ทำให้เราวุ่นวายอยู่เพียงผู้เดียว
หากเราได้พบปะ เจอะเจอผู้คนหลายหลาก หลายประเภท แตกต่างกัน
แน่นอนว่า เราก็คงเอาบรรทัดฐานความพอใจของตัวเองไปตัดสินคนอื่นๆนั้น
แบ่งแยกฝั่งดี ฝั่งเลว ให้กับคนเหล่านั้น
และในแต่ละฝั่งก็ยังมีแบ่งเป็นระดับชั้นว่า ดีมาก ดีน้อย ดีกลางๆ ดีที่สุด
ถ้าเป็นฝั่งที่ไม่ถูกใจเรา ก็จะมี เลวมาก เลวอันดับสอง เลวน้อยหน่อย
ซึ่งความจริงแล้ว ทำไมจึงเรียกว่า ดี แต่ดีน้อย ก็เพราะว่ายังอยู่ในฝั่งที่เราพอใจ
และเลวน้อยหน่อย ทำไมจึงไม่จัดไปอยู่ที่คำว่า ดีมาก นั่นก็เพราะว่า
เราตัดสินแบ่งแยกฟากฝ่ายให้กับแต่ละคนไปแล้วนั่นเอง
การจัดแบ่งระดับ ความดีหรือเลว มากๆหรือน้อยๆ
ก็เป็นเราผู้เดียวที่วุ่นวาย ไม่ชอบใจกับเขาผู้นั้น
แล้วถ้าหาก ไม่ต้องจัดระดับว่าใครเลวมากเลวน้อย หรือดีมากดีน้อย
แค่ตัดสินให้ว่า นี่ดี นี่เลว ก็พอแล้ว จะดีกว่าไหมล่ะ
...นั่นก็ไม่พ้นการเปรียบเทียบอีกแหละ
ทุกสิ่งมีของคู่กันเสมอ มี 1, 2,3, …
ซึ่งอันที่จริง เราละเครื่องหมายบวกเอาไว้ ไม่ได้ใส่ ทำให้หลายๆคนลืมไปว่า
จริงๆแล้วมันคือ +1, +2, +3… นั่นเอง
และเมื่อเป็นอย่างนั้น มันก็จะต้องมีของคู่กันอย่างแน่นอน คือ -1, -2, -3,… อย่างไรล่ะ
อืม...งั้นถ้าจะให้ดี ก็จะต้องเป็นจุดที่มีคู่ ก็เหมือนไม่มีคู่สินะ (จะมีเหรอ)
แล้วจุดไหนที่จะไม่ต้องมีคู่เหล่านี้ล่ะ
มันก็คือจุดที่ทั้งสองอย่างนี้อยู่ร่วมกันได้นั่นไง
คือ 0 (ศูนย์)
ถึงใครจะบอกว่า ที่ศูนย์ มันก็ไม่เหลืออะไรเลยนะ จะดีได้ยังไง
อืม ใช่…มันไม่เหลืออะไร มันอาจจะไม่ดี...แต่มันก็ไม่เลวนะ
ลองคิดดู
ถ้าให้ฝั่งบวกเป็นความดี หรือ ความสุข ไงล่ะ
ฝั่งลบก็จะต้องเป็น ความเลว หรือว่า ความทุกข์สินะ
ตรง ศูนย์ นั้น ก็จะเป็นจุดที่ ไม่ดี=เลว และไม่เลว = ดี
และแน่นอนว่า ถ้าเอาความสุขความทุกข์มาอยู่ที่จุดนี้ได้
ก็จะเป็นจุดที่ ไม่สุข (=ทุกข์) และ ไม่ทุกข์(=สุข)
เห็นอะไรมั๊ย
ลองมาดูกัน โดยมากแล้ว คนเรานั้นก็ยังชอบเลือกที่จะมาข้าง สุข เสมอ
แล้วตรงจุดศูนย์ที่ว่านี่ เราควรมีชีวิตแบบไหนดี [ไม่สุข (=ทุกข์) และ ไม่ทุกข์(=สุข)]
อืม งั้นถ้ามาถึง ศูนย์(กลาง) ได้แล้ว
ถ้าต้องการ สุข ก็ต้อง ไม่ทุกข์ เท่านั้นเอง
เพราะถ้าหาก ทุกข์ เมื่อไหร่ นั่นคือ ไม่สุข นะจ๊ะ
เลือกเอาเองว่าอยากได้ สุข หรือ ทุกข์ แบบไหน
สุขแบบ ไม่(สุข) หรือสุขแบบ สุข(ตัวเดียวจริงๆ)เท่านั้น