สรุปจุดประสงค์เอาเองแล้วกัน ทุกท่านต้องการศึกษาเรื่องของการเขียนบทละครโทรทัศน์ด้วยตัวเองเหมือนแอดมินเหมือนกันใช่ไหม
(ขอย้ำว่าแอดมินก็กำลังศึกษาด้วยตัวเองอยู่เหมือนกัน การตั้งพื้นที่นี้ขึ้นมาก็เพื่อจะได้มีเพื่อนเรียนรู้ไปด้วยกัน ผิดบ้างถูกบ้าง ทดลองกันไป แต่สุดท้ายแล้ว สิ่งที่เราได้มา คือ ประสบการณ์การลองผิดลองถูกแบบไม่โดดเดี่ยว)
แต่ก่อนจะไปถึงการเขียนบทละครนั้น มาเปิดตา เปิดสมอง เปิดใจ มองภาพกว้างกันก่อน อะไรคือการได้มาของบทละครโทรทัศน์
อย่างที่เราได้เห็นกันบ่อยๆว่า เรื่องราวที่ทำเป็นละครส่วนใหญ่ มาจากนิยาย นั่นเอง แต่นิยายนั้น มีส่วนของการพรรณาซะมาก ให้คนอ่านจินตนาการเอาเอง แล้วแต่สภาพอารมณ์ของใครของมัน
แต่ละครนั้น คนละเรื่องเลย คนเขียนบท ต้องหยิบบทพรรณานั้น มาออกแบบการเขียนนำเสนอยังไง ให้คนทำละครหลายๆฝ่าย เช่น ผู้จัดละคร ผู้กำกับ เข้าใจและมองเห็นภาพตรงกัน
ยังมีสิ่งที่ต้องคำนึงถึงและคนเขียนบทต้องปรับเปลี่ยนให้สอดคล้อง ทันสถานการณ์ด้วย เนื่องจาก บทละคร เป็นอะไรที่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ง่ายที่สุดแล้ว ในกระบวนการทำละคร ที่ทุกอย่างคือ เงิน ทั้งนั้น
โลเกชั่นที่ในบทต้องการ หาไม่ได้เหรอ แก้บทแล้วกัน
ถ้าเป็นละครที่มีการหยิบบทประพันธ์มาทำ การไม่เปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องใจความสำคัญที่เป็นตัวนำเสนอหลักของผู้ประพันธ์ คนเขียนบทก็ต้องหาทางเลี่ยงตรงนี้ด้วย ไม่อย่างนั้นอาจจะโดนวิจารณ์ แบบที่เค้าเรียกว่าอะไรนะ ออกทะเลเหรอ
แล้วถ้าหากทีมงาน ต้องการให้นำเสนอสินค้าจากผู้สนับสนุนด้วยล่ะ คนเขียนบทก็คิดซีนมาสิ จะให้มันไปใส่เพิ่มตรงไหน ฉากไหน แล้วก็ต้องเนียนๆด้วยนะ ซึ่งส่วนมากคนเขียนบทจะต้องทำงานควบคู่ไปกับผู้กำกับ กองถ่ายนั่นล่ะ
จะเห็นได้ว่า บท (ละคร ซีรี่ส์ ภาพยนตร์ แม้กระทั่งนิยายก็ตาม) เป็นตัวกลางที่เชื่อมโยงหลายฝ่ายเข้าด้วยกัน (นิยาย > เขียนบท > ทีมงานสร้าง+สปอนเซอร์ > ละครออนแอร์)
ซึ่งคนเขียนบทต้อง “แกร่ง” ที่จะรวมสิ่งเหล่านี้ ไปด้วยกันให้ได้ และละครออกมาสนุกสนาน น่าติดตาม จนคนดูรออยู่หน้าจอก่อนละครเริ่มฉาย และรอดูแม้จะมีโฆษณาคั่นก็ยังไม่ไปไหน ได้จนจบเวลาออกอากาศ
นั่นก็ถือว่าเป็นความสำเร็จอีกก้าวหนึ่งของคนเขียนบทได้แล้ว แต่ไม่ใช่ความสำเร็จแบบนิรันดร เพราะละครนั้น จบเป็นเรื่องๆไป พอเริ่มเรื่องใหม่ ก็ต้องเริ่มกระบวนการกันใหม่จ้า
เอาล่ะ เบาๆกับคนที่อยากfight
ท่านใดมีข้อเสนอแนะ ติ-ชม เข้ามานำเสนอกันได้ ไม่มีเคือง ถือว่าแบ่งปันความรู้ ความคิดเห็นเถอะนะ