ก่อนอื่น เอาแบบยังไม่ต้องเรียนรู้เกี่ยวกับ รูปแบบการเขียนบทอะไรทั้งสิ้น พวก ฉาก ซีน ในร่ม กลางแจ้งอะไรทั้งนั้น
ฝึกการมองเห็น และคิดเชื่อมโยงกันก่อนดีกว่า หรือจะเรียกว่า สวมวิญญาณ ดีนะ
(อันนี้เป็นวิธีเฉพาะของแอดมินเองจ้า ไม่มีครู เรียนรู้ด้วยตัวเอง งูๆปลาๆกันไป)
หากใครเอาไปใช้กันได้ผล ก็ยกให้เป็นความดีของ การขยันหมั่นเพียรฝึกซ้อมของตัวคุณเองแล้วกัน เพราะต่อให้มีวิธีดีเลิศ ถ้าไม่ทำ ไม่ลองดู ก็ไม่สำเร็จ
(บทไม่สามารถสำเร็จได้ หากไม่ใช้ความคิด ประสบการณ์ และลงมือทำ…อันนี้ก็สรุปเอาเอง ไม่มีใครบอก)
เอาล่ะ มากันซิว่า วิธีฝึกการมองเห็น และคิดเชื่อมโยงในแบบฉบับของแอดมินนั้นทำยังไงกันหนอ
มันคือ การทำให้เรามองเห็นเหตุการณ์ภาพหนึ่ง ตามสายตาเราเอง แต่ก็คิดเชื่อมโยงว่าเราเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์นั้น โดยเป็นผู้กระทำ แต่ละอย่าง เป็นชอตๆไป
เช่น เราเดินอยู่กำลังจะเลี้ยวเข้าประตูมหาวิทยาลัย(หรือที่ไหนซักที่หนึ่ง) มองซ้ายเห็นรถกำลังเลี้ยวเข้าประตูเช่นกัน คราวนี้เราก็ต้องเปลี่ยนตัวเอง ไปสวมวิญญาณคนขับ ว่าหากเราเป็นเค้าจะมีการกระทำอะไรได้บ้าง ประมาณเนี้ยนะ
เราจะได้ฝึกคิด ฝึกมองเหตุการณ์ จัดเรียงลำดับภาพว่า ถ้าเป็นเราดูละคร จะตัดตรงไหน ต่อตรงไหน เล่าเรื่องอย่างไรจะสนุก